MENU

by • 9 mei 2014 • Geen categorieReacties (4)3688

Blog | Autorijden anno 2018 – Venster naar de toekomst

Lees hier het prikkelende toekomstverhaal “Autorijden anno 2018 – Venster naar de toekomst”

Vrijdag 4 mei 2018, 18.30 uur

Met veel verwondering kijk ik naar de ontluikende natuur van ‘De Nieuwe Wildernis’ van de Oostvaardersplassen. Ik ben bijna thuis, nog 1,5 kilometer af te leggen. Mijn zelfrijdende auto projecteert uit zichzelf de laatste agenda updates voor de komende dagen op de voorruit. De afspraken en taken voor de komende drie dagen gaan volledig langs me heen. Bij de locatiebepaling van man en kinderen spits ik mijn oren. Ik ben de eerste en het gezin zal binnen een half uur compleet zijn. Ik geef opdracht om de binnen en buitenverlichting alvast aan te doen.

De energie van de workshopsessie van die middag giert nog door m’n lijf. De euforie ebt langzaam weg en vecht om voorrang met de vermoeidheid. Het biofeedback systeem van de auto stelt vast dat mijn fysieke en mentale toestand aan verandering onderhevig is. Via de ventilatie wordt me een dosis cafeïne ‘toe geneveld’ om zowel te ontspannen als alert te blijven. Die alertheid had ik gistermiddag ook moeten hebben bij de voorbereiding van de workshop van vandaag, dan was mijn werk niet verloren gegaan door een security lek in de elastic cloud.

De alertheid van extra cafeïne heeft niet kunnen voorkomen dat ik in de laatste kilometer een vos heb aangereden. Een snelle aanval vanuit het helmgras, op een op de autoweg lopende spitsmuis was hem zelf fataal. Het intuïtieve sensor en scansysteem van de auto heeft de vos niet ‘gezien’ en mijn eigen ingrijpen was te laat. Een imperfectie van de zelfrijdende auto; met onverwachte en snel bewegende kleine objecten kan het nog niet goed overweg.

De impact van de vos op de auto heeft een analyse getriggerd die vaststelt dat een object de rechter voorbumper heeft geraakt. Ondanks het feit dat de bumper voorzien is van allerlei zelf herstellende coatings en polymeren is er toch blijvende schade. In de bumpers is een hoop technisch vernuft ondergebracht met diverse sensoren, scanners en telemetrische systemen. Er is een GPS+ unit geraakt. Exacte locatiebepaling is niet meer mogelijk waardoor zelfsturing noodzakelijk is.

Tijdens het parkeren van de auto op de oprit geeft de sensor van de contactloze powerunit aan dat er een verstoring is door biovuil. Het systeem is nog een TNO-testversie en niet geïntegreerd met het car supportsysteem. Het werkt fantastisch en snel, maar is zeker nog niet feilloos. Ik maak een paar foto’s en stap het huis binnen.

Informatie over de aanrijding met de vos zijn reeds zowel naar het home-system als de ShareServices centrale gestuurd. Ik heb er voor gekozen om niet direct telefonisch contact te maken met ShareServices. Voor de verdere afhandeling wilde ik in alle rust eerst de agenda’s doornemen. Het is fijn om vast te stellen dat de incidentdata al is doorgestuurd. Ik zie zelfs een bericht van de maatschappij met de vraag of ik hulp of services nodig heb en ik hoef mijn verhaal dus niet helemaal opnieuw te vertellen.

Thuis leg ik mijn telefoon op de surface-table die direct beelden en data naar ShareServices verstuurt. Het idee dat er binnen luttele seconden een schade-indicatie wordt opgesteld zonder tussenkomst van mensen is iets wat we ons vijf jaar geleden niet konden voorstellen. Al helemaal niet dat ook direct onderdelen besteld worden en de liability settlements volledig automatisch worden afgehandeld.

Het is maandagochtend. Gehaast stap ik om 11.10 uur de deur uit. Na een paar uurtjes werken vanuit huis ga ik op weg naar een klant. De auto geeft geen sjoechem. De storing met de contactloze power unit ben ik volledig vergeten. Er is een elektronisch circuit doorgebrand. Het veiligheidssysteem heeft de auto uit voorzorg volledig uitgeschakeld en daarmee waarschijnlijk voorkomen dat er verdere schade is ontstaan met de mogelijkheid dat de auto volledig was uitgebrand door oververhitting. Geïrriteerd werp ik een blik op zowel de oprit als mijn horloge. Erg veel extra tijd heb ik niet voor mijn lunchafspraak om 12.00 uur in Amsterdam.

Ik neem contact op met ShareServices. Er kan binnen een half uur een vervangende auto worden geleverd. De kapotte auto zal in de loop van de dag worden opgehaald door TNO om aanvullende onderzoeken en tests uit te voeren aan de testauto. De voornaamste reden om vandaag op pad te gaan, was het vooruitzicht op een inspirerend gesprek met een klant onder het genot van een voortreffelijke lunch in het Amsterdamse Bos. Ik besluit haar direct te bellen. Bij het aanhoren van mijn ‘noodlot’ klinkt zo’n overdonderende bulderende lach, dat ik er zelf ook om moet lachen.

Nog geen vijf jaar geleden hebben we samen met kritische eindklanten het dienstenpalet van ShareServices in co-creatie opgezet en de verschillende scenario’s ontwikkeld. Volledig separaat van bestaande rigide richtlijnen en legacy van systemen en portefeuilles vanuit de moedermaatschappij is er door een klein team van mensen integraal door bestaande ketens en marktbarrières heen gekeken. De constatering dat we allemaal in die vijf jaar op alle vlakken in positieve en negatieve opzichten het ultieme proefkonijn zijn geweest, met en voor klanten, heeft ons veel geleerd. We kunnen al een jaar terugkijken op veel klantwaardering. We zijn de haas van de markt geworden!

Ons korte telefonisch intermezzo pakken we een half uur later weer op. We gebruiken de lunch op afstand en interactief om met de opgedane data en ervaringen een volgende stap te maken. De mensen die we on-call hebben aangehaakt, zijn in staat om onderliggende analyses te maken op verzekeringstechnisch vlak. De vastgestelde fouten in de productvoorwaarden, all-in dienstverlening als herverzekering op onze aansprakelijkheid, kan zo binnen een week worden ‘gerepareerd’. De vooruitgang gaat snel. Zelfs wij hadden begin 2014 niet durven dromen dat we in 2018 al zoveel stappen vooruit zouden hebben gezet in deze nieuwe vorm van geïntegreerd product- en dienstenaanbod. Het vraagt om durf, het afschudden van schroom en vooringenomenheid om echt adaptief klantgericht te kunnen denken en werken. Kijk door de techniek heen. Gebruik kennis van de (on)mogelijkheden en (on)zekerheid om op basis hiervan te bepalen welke impact deze heeft op het verzekeringsbedrijf van de toekomst!

De volgende dag rijd ik weer langs de plek waar ik de vos heb aangereden. De restanten van de vos liggen er nog. Voor hem zijn de technologische ontwikkelingen helaas nog niet snel genoeg gegaan.

Door: Anna van Tienhoven | Senior Consultant Mobilee management & advies

FacebookGoogle+TwitterEmailLinkedInPinteresttumblr

4 reacties op Blog | Autorijden anno 2018 – Venster naar de toekomst

  1. Prachtig toekomstverhaal! Dit is nog maar het puntje van de ijsberg. Ik betwijfel of schadeverzekeraars zich dit voldoende realiseren………

  2. Nog veel praktische vragen en dito oplossingen, verzekeraars en overheden zullen eerst in beweging moeten komen om de meest significante en materiële obstakels weg te nemen!

    Bij het Ministerie van Infrastructuur en Milieu, alsmede oa RWS en diverse grote aannemers is men zich hier al over aan het oriënteren. Het zou mooi zijn als verzekeraars in NL, overeenkomstig hun Amerikaanse en Engelse vakbroeders ook al mee aan de slag gaan!

  3. best wel een rare gedachte dat het zo in de toekomst misschien zou kunnen gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>