MENU

by • 8 mei 2014 • Geen categorieReacties (0)2406

Blog | Lippenstift op mijn airbag

Ik rij over de A12 vanuit Utrecht naar Den Haag waar ik een afspraak heb met de klant. Ondertussen vijl ik mijn nagels en voorzie ze van een rood lakje. Ik maak me op en stift mijn lippen. Dan gebeurt wat in mijn gedachten onmogelijk nog had kunnen gebeuren…

Ik word wakker met mijn hoofd in de opgeblazen airbag die gelukkig nog niet uit mijn auto is weggenomen. Voor me zie ik een ingedeukte Volvo met daarin een man. Hij ligt ook met zijn hoofd in een opgeblazen airbag. Is hij alleen bewusteloos en nog in leven? Of heeft hij ons al verlaten? Naast mij staat ook nog een motorrijder. Hij staat te telefoneren naast zijn motor. Ik vraag mij af wat er gebeurd is en dan herinner ik mij het moment waarop het mis ging..

De vogels fluiten en de zon schijnt. Dit lijkt tenminste zo als ik om 6:00 uur wakker word. In werkelijkheid is het buiten -3 graden Celsius en laat de lamp boven mijn bed mij in deze waan ontwaken. Ik moet om 8:00 uur op kantoor zijn voor een afspraak met een klant. Vier jaar geleden had ik veel eerder op moeten staan om mijn oprit sneeuwvrij te maken en mijn autoruiten te krabben. Gelukkig heeft de techniek zich razendsnel ontwikkeld en is het enige wat ik nu hoef te doen het vooraf gebakken broodje, dat beneden al op mij ligt te wachten, op te eten. Daarna kan ik in mijn voorverwarmde en al ontdooide auto stappen.

Ik was zoals eerder vermeld mijn lippen aan het stiften toen er een situatie ontstond waar ik niet op berekend was. De auto voor mij begon te remmen. Hiervan raakte ik niet direct van slag omdat mijn auto dit zou oplossen. Hij zou normaal gesproken vanzelf uitwijken of remmen. Dit gebeurde echter niet. Toen ik me dit realiseerde, was het eigenlijk al te laat. Ik kon alleen nog uitwijken naar links waar ik een motorrijder zou raken. Of naar rechts waar op dat moment een Volvo reed. Ik koos voor rechts…

Stel je voordatje als autofabrikant keuzes moet maken om een auto te programmeren voor het voorkomen van ongevallen. Je kunt dan kiezen om in een situatie waarin de auto moet uitwijken links tegen een Mini Cooper aan te rijden, of rechts tegen een Volvo. De meest voor de hand liggende keuze vanuit de fabrikant zal zijn om uit te wijken naar de kant van de Volvo. Ervan uitgaande dat deze auto zwaarder is en hij de impact van het ongeluk beter kan opvangen. Ik vraag me echter af of dit de juiste keuze is. Waar baseren autofabrikanten hun keuzes op als ze moeten beslissen over welk object ze schade gaan aanbrengen in geval van nood? Het komt zacht uitgedrukt bijna neer op discriminatie wanneer je als programmeur van auto’s de ene auto boven de andere moet verkiezen.

Al zijn auto’s geprogrammeerd tegen ongevallen, feit blijft dat sommige ongelukken niet te voorkomen zijn. Er kan onverwacht een beest opduiken of iemand kan toch niet opletten en opeens opschuiven naar links of rechts. Natuurlijk kunnen auto’s voorgeprogrammeerd worden, maar er moet iemand zijn die dit programma instelt. Hierdoor ontstaat de volgende vraag: Waarop baseren autofabrikanten hun keuzes bij het programmeren in dit soort situaties?

Ik kan nog een voorbeeld noemen. Stel je voor dat de auto in een noodgeval moet kiezen om een motorrijder met, of een motorrijder zonder helm aan te rijden. Welke motorrijder rijdt de auto in dit geval aan? Als de auto net zoals in bovenstaand scenario zou kiezen voor het inrijden op het object wat de grootste kans heeft op overleven, in dit geval de motorrijder met de helm, blijft de kans groot dat deze motorrijder het ongeluk niet zal overleven. Daarbij is het feit dat de motorrijder zonder helm de wet overtreedt door deze niet te dragen niet meegenomen. Het zou dan zelfs zo kunnen zijn dat als programmeurs deze keuze vooraf instellen, motorrijders er eerder voor zullen kiezen om nooit meer een helm te dragen omdat de ze dan minder kans hebben op een onvoorzien ongeluk.

De vraag die uit deze discussie ontstaat, is of fabrikanten van auto’s met ongevalspreventie instrumenten wel zouden moeten kiezen. De auto zou ook zo geprogrammeerd kunnen worden dat de auto willekeurig kiest op wie hij inrijdt. Dan wordt ‘discriminatie’ vermeden en zorgt ‘geluk’ voor het feit of een object overleeft of niet. Eigenlijk wordt menselijk gedrag dan wel weer gesimuleerd omdat mensen ook intuïtief kiezen in geval van gevaar. Ze denken niet na over op welke auto ze zullen inrijden, maar kiezen op basis van hun instinct. Dit zorgt ervoor dat het doel de middelen nooit zal heiligen omdat voorgeprogrammeerde auto’s juist betere beslissingen zouden moeten nemen dan mensen en de kans op een ongeluk zouden moeten verkleinen.

In de toekomst is het alleen inzetten van ongevalspreventie instrumenten dus niet genoeg. Soms is een ongeluk gewoonweg niet te voorkomen. Of dat nu komt door bijvoorbeeld natuurkundige verschijnselen, te weinig tijd, technologische fouten, niet werkende sensoren, slecht weer of gewoon ongeluk. De enige oplossing om ‘discriminatie’ te voorkomen, is om de verschillende opties aan het licht brengen en de gevolgen hiervan transparant te maken. Welk object blijft in welk geval leven en welke wellicht niet. Er zal transparantie moeten komen om dit soort onduidelijkheden over ethische aspecten te kunnen afdekken.

En nu zult u zeggen: ‘Hoe vaak zullen dergelijke situaties voorkomen? Maar is dat de vraag die u uzelf moet stellen? Is de keuze over het overlijden van één mens niet al voldoende om deze vraag te moeten beantwoorden?

Door: Elise van Baaren | Marketeer Mobilee management & advies | Blogt vanuit de toekomst

FacebookGoogle+TwitterEmailLinkedInPinteresttumblr

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>